19 de octubre de 2017

nueva expo de Arañados Signos



exposición hasta el 31 de octubre en el Centro Cívico Zona Este (barrio de Pajarillos)
y del 16 de Noviembre al 14 de Diciembre en el espacio creativo Lafontaneria (googlemaps)



una serie de personas se reuneen entorno a este hermoso poema, el resultado es el siguiente:

mujer con tinta verde

Raquel Martínez

Verde letrado


Luis Nieto 

Homenaje a Tarkovsky


Fotografía digital
30x40
Solaris-1
Solaris-2

Pablo Nieto Sánchez

desorden en el paisaje


Cuadro reciclado, acetato tinta verde
 Luis González Gallego

Fotografías de Kutxi da Pau


Pájaro verde
fotografía digital color (2016)


vapor de agua
fotografía digital color (2017)


tiempo
fotografía digital color (2017)

acuarelas de Rosa Fraile



                                              Adios estrellada noche



                                                     Amantes
                        Recreación de la escultura Los Amantes de Rodin



                                                   Noche boreal

autoconciencia


                                              Taxamar Viquitortes
                                                24x17 cm
                                              fotografía digital

La Familia Bien Gracias
técnica mixta

333

Juanita Ventura
42x23 cm
Técnica mixta




Técnica mixta
Félix Rebollo



trabajos de Vanesa Calzada Rodríguez

Palabras
Collage de telas sobre cortina



Despedida
Acrílico sobre tela bordada de estrellas de oro y tarjeta de logo arañado

8 de noviembre de 2016

donde habite el olvido


PABLO  MIGUEL NIETO
Silencio
30 x 45 cm
Fotografía digital


     Donde habite el olvido

Donde habite el olvido
En los vastos jardines sin auroras;
Donde yo sólo sea
Menoría de una piedra sepultada entre ortigas
Sobre la cual el viento escapa a sus insomnios.

  Donde mi nombre deje
Al cuerpo que designa en brazos de los siglos,
Donde el deseo no exista.

  En esa gran región donde el amor, ángel terrible,
No esconda como acero
En mi pecho su ala,
Sonriendo lleno de gracia aérea mientras crece el tormento.

  Allá donde termine ese afán que exige un dueño a
           Imagen suya,
Sometiendo a otra vida su vida,
Sin más horizonte que otros ojos frente a frente.

  Donde penas y dichas no sean más que nombres,
Cielo y tierra nativos en torno de un recuerdo;
Donde al fin quede libre sin saberlo yo mismo,
Disuelto en niebla, ausencia,
Ausencia leve como carne de niño

     Allá, allá lejos;
Donde habite el olvido.                                                                                 

                                                                                                      Luis Cernuda  

hoy que te amo


PABLO  MIGUEL NIETO
hoy igual que ayer
30 x 45 cm
Fotografía digital

       Hoy que te amo

Hoy que te amo, mujer amiga y compañera
vamos a creer que nuestras manos crecen,
que tenemos mil dedos diez mil y que todos
son como antorchas que a la noche amanecen.

Hoy que te amo voy a incendiar el aire
con la risa y el beso de tu voz y la mía,
voy a aventurar lo que de bueno tenga
con el contacto de tu piel amanecida.

Hoy que te amo dejará de ser
la libertad una palabra escrita en la pared.
Hoy que te amo dejará de ser
la libertad una palabra escrita en la pared.

Hoy que te amo, el mundo, tú y nosotros
bailan en corro una danza solidaría
y se buscan las manos y nuestro amor de golpe
como una lluvia fértil se derrama.

Estaba yo, ¿te acuerdas?, contándote estas cosas
junto a la puerta del Museo del Prado.
Un guardia se acercaba, muy amable nos dijo:
“Está aquí prohibido que estén aquí sentados”.

Hoy que te amo dejará de ser
la libertad una palabra escrita en la pared.
Hoy que te amo dejará de ser
la libertad una palabra escrita en la pared.


                                               Pablo Guerrero  

Éxtasis y erotismo

Luis Nieto
Parafina, imagen sobre papel, contrachapado.
55,00 x 55,00 cm.


Penetré en un mundo hecho de penumbra y súbitas claridades. Los juegos
de la luz, la amplitud de los espacios y sus formas irregulares, las figuras
talladas en los muros, todo, daba al lugar un carácter sagrado, en el sentido
más hondo de la palabra. . . . Hermosura corpórea, vuelta piedra viva.
Divinidades de la tierra, encarnaciones sexuales del pensamiento más abstracto,
dioses a un tiempo intelectuales y
carnales, terribles y pacíficos.

Octavio Paz.

4 de noviembre de 2016

Umbral




Raquel Martínez Fernández
Para mente de seda (A Gorgoritos)


Cándidamente azul. Aún no he nacido.
Ciñe el aire mis muslos. Soy de aire.
El mar me sabe. Sal, vela y espuma,
dibujan mi contorno en el paisaje.

Me traspasa la luz. No me conozco.
Soy apenas un soplo de la tarde.
El sexo yace en paz, el alma duerme,
no tengo voz y Dios está distante.

Navego por los cielos castamente
con las alas al viento como un ángel.
Pequeña llama, apenas un chispazo,
mi corazón no existe, pero arde.

De Susana March (Barcelona, 1918-1990)   


las manos









hilo blanco sobre camiseta negra de chico
bulgarcita pingos

Las Manos

"las manos, 
me decían mis padres
antes de sentarme 
a la mesa a comer

lávate bien
las manos.

No alcanzaban
a comprender
que los niños
las tenemos siempre

limpias"

David González

historia de la transformacion


collage de telas
bulgarcita pingos


HISTORIA DE LA TRANSFORMACIÓN
 
Fue primero un trastorno
una lesiva abstinencia de niña éramos pobres y no tenía ni aquello
raquítica de mí depauperada antes de yo amargor carente una
parábola de complejos un síndrome un fantasma
(Aciago a partes iguales hecharlo en falta o lamentarlo)
Arrecife de sombra que rompe mis collares.
Fue primero una branquia evasiva que
no me quiso hacer feliz tocándome con su soplo
soy la cara más común del patio del colegio
el rostro insustancial que nada en nada siembra
lo tienes o no lo tienes renuncia acostúmbrate traga eso
cuervos toldando nubes una condena de frío eterno
una paciente galerna una privada privación
(niña de colegio de monjas que fui salen todas
anoréxicas o lesbianas la
letra entra con sangre en los codos en las cabezas en las
conciencias o en los coños).
Cerré los ojos y empecé a desear con todas mis fuerzas
lograr de una vez por todas convertirme en la que era.
Pero la belleza corrompe. La belleza corrompe.
Arrecife de sombra que gasta mis collares.
Vence la madrugada y la garganta contiene un presagio.
¡Pobre bobita!, te obsesionaste con cubrir con cruces en vez de
con su contenido.
Fue un lento y vertiginoso brotar de flores en inverno
Los ríos saltaban hacia atrás y se resolvían en cataratas rosas
lamparillas y caracoles me nacieron en los cabellos
La sonrisa de mis pechos dió combustible a los aeroplanos
La belleza corrompe
La belleza corrompe
La tersura de mi vientre escoltaba a la primavera
se desbordaron las caracolas en mis manos tan menudas
mi más alto halago pellizcó mi ventrículo
y ya no supe qué hacer con tanta luz en tanta sombra.
Me dijeron: “tu propia arma será tu propio castigo”
me escupieron en la cara todas mis propias virtudes en este
club no admitimos a chicas con los labios pintados de rojo
un maremoto sucio una usura de perversión que
no puede tener que ver con mi máscara de pestañas los
ratones subieron a mi cuarto ensuciaron los cajones de ropa blanca
litros de ferralla alquitrán acecho a escondidas litros
de control litros de difamadores kilos de suspicacias levantadas
sólo con la tensión del arco de mis cejas deberían maniatarte
adjudicarte una estampa gris y borrarte los trazos con ácido
¿renunciar a ser yo para ser una escritora?
demonizaron lo gentil y lo esbelto de mi cuello y el
modo en que nace el cabello en la parte baja de mi nuca en este
club no admiten a chicas que anden tan bien arregladas
Desconfiamos del verano
La belleza corrompe.
Mira bien si te compensa todo esto.

HISTORIA DA TRANSFORMACIÓN
 
Foi primeiro un trastorno
unha lesiva abstinencia de nena eramos pobres e non tiña nin aquilo
raquítica de min depauperada antes de eu amargor carente unha
parábola de complexos un síndrome unha pantasma
(Aciago a partes iguais botalo en falla ou lamentalo)
Arrecife de sombra que rompe os meus colares.
Foi primeiro unha branquia evasiva que
non me quixo facer feliz tocándome co seu sopro
son a cara máis común do patio do colexio
a faciana eslamiada que nada en nada sementa
telo ou non o tes renuncia afaite traga iso
corvos toldando nubes unha condena de frío eterno
unha paciente galerna unha privada privación
(nena de colexio de monxas que fun saen todas
anoréxicas ou lesbianas a
letra entra con sangue nos cóbados nas cabezas nas
conciencias ou nas conas).
Pechei os ollos e desexei con todas as miñas forzas
lograr dunha vez por todas converterme na que era.
Pero a beleza corrompe. A beleza corrompe.
Arrecife de sombra que gasta os meus colares.
Vence a madrugada e a gorxa contén un presaxio.
¡Pobre parviña!, obsesionácheste con cubrir con aspas en vez de
co seu contido.
Foi un lento e vertixinoso agromar de flores en inverno
Os ríos saltaban cara atrás e resolvíanse en fervenzas rosas
borboletas e caracois nacéronme nos cabelos
O sorriso dos meus peitos deu combustible aos aeroplanos
A beleza corrompe
A beleza corrompe
A tersura do meu ventre escoltaba á primavera
desbordaron as buguinas nas miñas mans tan miúdas
o meu afago máis alto beliscou o meu ventrículo
e xa non souben qué facer con tanta luz en tanta sombra.
Dixéronme: “a túa propia arma será o teu propio castigo”
cuspíronme na cara as miñas propias virtudes neste
clube non admiten a rapazas cos beizos pintados de vermello
un maremoto sucio unha usura de perversión que
non pode ter que ver coa miña máscara de pestanas os
ratos subiron ao meu cuarto enluxaron os caixóns da roupa branca
litros de ferralla alcatrán axexo ás agachadas litros
de control litros de difamadores quilos de suspicacias levantadas
só coa tensión do arco das miñas cellas deberían maniatarte
adxudicarte unha estampa gris e borrarte os trazos con ácido
¿renunciar a ser eu para ser unha escritora?
demonizaron o esguío e lanzal do meu pescozo e o
xeito en que me nace o cabelo na parte baixa da caluga neste
clube non admiten a rapazas tan ben adubiadas
Desconfiamos do estío
A beleza corrompe.
Mira ben se che compensa todo isto.

 Yolanda Castaño

Profundidade de campo, Profundidad de Campo (ed. Bilingüe, Visor, 2009) / (Espiral Maior, 2007)